පැමිණේවි දවසක්..

පැමිණේවි දවසක්..
නොසිතූ වෙලාවක...
අායෙමත් මුණ ගැහෙන....

ස්තිරයි... එදාටත්..
මම නම් මමම වග..
ඔබ නම් ඔබ නොවන...

අද වගෙම එදාටත්..
හිනා වෙන්නම් ඉතිං...
දුක හිතේ තියාගෙන..

කියනවද මට එ්ත්..?
බිම බලන් නොයන වග..
එදාටත් අද වගෙම...

සුවඳ ඇති මට...

රුදුරු කතරට දිය බිඳුව විය..
අඳුරු අහසට පුන් සඳත් විය...
මහද කවි පොත,හොඳම කව විය...
හිසර විද අද මහද හැර ගිය....

දනිමි නොලැබෙන බවද සදහට...
ගතිමි තිර වෙර, නොබල පසුපස...
පුදමි මිතුදම, ඉරා සෙනෙහස...
කඳුලු නැත අද..
සුවඳ ඇති මට...

දුම්රිය සහ ගැහැනිය

දුම්රියකි...
මොහාතකට,
ජීවිතය...
වෙනස් කල....

ගැහැනියකි ...
නාඳුනන,
දුම්රියෙන්...
නික්ම ගිය....

නොකියාම ඇවිදින්..

දෙපළු කල හදත් ගෙන...

මට යන්න අවසරයි... 

නොකියාම ඔබෙන් අද... 

තෙලිතුඩ හා යතුරු පුවරුව

කවිකාර,
පෑන්තුඩ
ඔත්පලව
බලාහිඳියි

යතුරු පුවරුවකි,
උජාරුවට
හිනැහෙමින්
තෙලිතුඩට....

කිවි අහිමි කවි හිතක්
අතරමං වූ හැඩයි...
කවි නොමැති බ්ලොග් පිටක.....

කවි නොමැති පිටුව දැන්
කවියක්ම වූ හැඩයි...
නමක් වත් නැතිව,කැත..

බලාපොරොත්තුව

කඳුලු දිය කළ
තනි-නොතනි කළ
සැවොම පෙම් කළ
මට අහිමි වුණ....

නැවත දිනයක
සිනහ අරගෙන
එනවාද ඔබ
මගේ කුටියට...

බලා ඉන්නම්
අගුලු හැරදා
දෙස බලා මා
පියස් කවුලුව....